Wereldkampioenschappen: de Wegwedstrijd

Voor alle duidelijkheid: het wereldkampioenschap wordt beschouwd als een klassieker en is dus ook beschikbaar bij de afdeling Wedstrijden in Lijn, maar omdat het ook een kampioenschap is, wordt hieraan óók onder het hoofdstuk Kampioenschappen aandacht besteed. Het barst overigens van de wereldkampioenschappen (stayeren, achtervolging, puntenkoers, etc.), maar op deze plek bedoelen we de wereldkampioenschappen op de weg voor professionals die sinds 1927 worden georganiseerd en natuurlijk het paradepaardje van de UCI is. De winnaar van het wereldkampioenschap (verder WK) mag een jaar lang de regenboogtrui dragen (Frans maillot arc-en-ciel) en wordt dus het hele jaar door 'gezien'.

Het principe is vrij simpel: op een vast parcours (bv. een autorace-circuit) wordt een aantal rondjes gereden, waarna de winnaar over de streep komt - het is dus uitdrukkelijk géén rit in lijn. De laatste circa 20 jaar worden de parcoursen gekenmerkt door tenminste twee redelijk zware beklimmingen (2012 Valkenburg waren dat de Bemelerberg en de Cauberg), die na (bijvoorbeeld) 15 rondjes behoorlijk in de kuiten gaan zitten. Het WK op de weg is dan ook een zware koers, zeker ook vanwege het feit, dat ieder land zijn beste renners afvaardigt. Wel komt het ook voor, dat er sprake is van relatief vlak parcours, zodat sprinters ook een kans hebben (2011 Kopenhagen, gewonnen door Cavendish). Dit type parcours wordt echter steeds zeldzamer (gelukkig).

De eerste wereldkampioen werd de Italiaan Binda, die in 1927 op de Nürburgring zijn landgenoten Girardengo en Piemontesi vooraf ging. Het was meteen de laatste keer, dat er drie landgenoten op het podium stonden. Een andere gedenkwaardige aflevering van het WK vond plaats in 1963 in het Belgische Ronse. Benoni Beheyt negeerde de ploegafspraken en versloeg Rik van Looy in de sprint, waaraan ook nog eens wat duw- en trekwerk aan te pas kwam. Beheyt heeft hier de rest van zijn carrière moeten boeten. België is overigens koploper met 26 wereldkampioenen (stand 2012), Italië tweede met 18 keer en Frankrijk derde met 8 maal een titel. Overigens is in Ronse altijd wat te doen, want in 1988 won Fondriest nadat Bauer de Belg Criquelion ten val had gebracht in een eindsprint voor drie. Bauer werd overigens gediskwalificeerd.

Wereldkampioenschappen: de Individuele Tijdrit

Deze discipline is geintroduceerd in 1994 (dus twee jaar vóór de Olympische Spelen) en wordt gedomineerd door Duitsland (7 zeges) en Zwitserland (5 zeges).